1. "Lətifələri heç sevən deyiləm. Ömründə iki roman hekayətini yadda saxlamayıb, 50 dənə lətifəni əzbər bilən adamlara görəmi, ya nədir, publisistikanın bu növünə heçvaxt ürək qızdırmamışam. Bugün nəsə kefimə düşüb danışmaq istəyirəm. Sevməyənlər, oxumaya bilər...
Bir dənə ağa, bir də nökəri at arabası (daşka) ilə qəsəbəyə (o dövr üçün şəhər, sivilizasiya) gedirlər.Yolun yarısında arabanı çəkən at, yolu batırır. Ağa, nökərinin at+arabada gözü olduğunu bilir. Nökəriilə əylənmək istəyən ağa "Məmiş, bu atın batırdığı o poxu yesən, bax bu daşkanı sənə verərəm" deyir.Bizim nökər biraz düşünür, əlindəki atın iplərini ağaya verir, düşür atın poxundan bir miqdar yeyir.Ağa görür bunu. Deyir nə etmək olar, at da, araba da sənindir, buyur. Bizim nökərin mədəsi bulanıb,özünə olan hörmətini itirib, ağa isə bir dəqiqəlik əyləncə uğruna araba əldən gedib deyə, ikisi də kor peşmandır. Qayıdan vaxtı, nökərin at poxu yediyi yerdə, ağa dilə gəlir deyir ki "Məmiş, bir işdir tutdum, peşmanam. Pulu nədirsə verim, bu at araba mənə lazımdır (həm də ağanın atının nökərində olması, el arasında böyük prestij itkisi idi o zamanlar)". Məmişin həm könlündən, həm ağzından pox tamı getməyib. "Yaxşı ağa" deyir, "ancaq bir şərtlə ki, bax o yerdə qurumuş poxları da sən yeyəcəksən". Ağa gözünü yumur, düşür bir miqdar da qurumuş poxdan yeyir. Kəndə çatanda Məmiş qayıdır deyir ki, "ağa, bu araba gedəndə də sənin idi, gələndə də sənindir. Ara yerdə biz bu poxu niyə yedik bəs?". indi mənim də, hər dəfə Azərbaycan-Ermənistan cəbhə xəttindən ölüm-itim, atışma xəbəri eşidəndə bu əhvalat yadıma düşür..."